Liefde voor elkaar

De liefde van God is niet een abstract theologisch begrip. Zijn liefde is concreet geworden in een daad van liefde: Hij heeft zijn eniggeboren zoon gegeven opdat ieder die in hem gelooft, eeuwig leven heeft. Hij heeft zijn zoon gezonden om ons te bevrijden van zonde. Zo groot was zijn liefde voor ons.

Dagelijks leven

God is liefde en geeft leven. Het leven dat God geeft, kun je daarom ook herkennen aan de liefde: “Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn” (Jezus in Johannes 13:34,35).
Dat brengt me bij de vraag, hoe liefdevol ik ben. Hoe kan ik liefdevol zijn in mijn dagelijks leven? In het gezin, op het werk? Welke invloed heeft dat op mijn manier van omgaan met de mensen om me heen. Wat betekent het voor de taken die ik doe? Hoe werkt dat bij het opvoeden van kinderen? Hoe kan ik dit alles met liefde doen?
Op mooie momenten in het leven lijkt dat vanzelf te gaan. Maar soms lopen de dingen niet vanzelf. Iemand – een kind, partner of ouder – heeft extra zorg of begeleiding nodig. Die momenten vragen extra liefde en geduld. Soms meer dan ik voor mijn gevoel kan geven. Hoe ga ik daar daar dan mee om?

Onvoorwaardelijk

Een van de kenmerken van Gods liefde is onvoorwaardelijkheid. Wanneer kan ik zeggen, dat ik onvoorwaardelijk van iemand houd? Een paar dingen spelen daarbij een rol: je houdt van iemand en kent die persoon door en door en durft hem/haar in alles te vertrouwen. Dan kun je voor 100 % zeggen: “Ik hou van jou”.
Dat is de liefde die je o.a. voor je kinderen hebt. Je staat achter ze wat ze ook doen. Je weet dat het hart goed is, je weet dat ze het goede willen doen, ook al komt het er weleens onhandig uit. En je weet ook dat het niet altijd lukt, want ze zijn nog niet af. De hersenen en het lichaam zijn nog in ontwikkeling naar volwassenheid, wijsheid en zelfstandigheid. In de pubertijd strijden ze tegen jou alsof hun leven ervan afhangt. Maar dat is om te oefenen voor het echte, volwassen leven. Jij mag de sparringpartner zijn die incasseert, feedback geeft, waarden en normen bespreekt.
Is dat ook niet de context van Gods onvoorwaardelijke liefde voor ons?

Jaren geleden

“Is dit uw zoon?” “Ja”, zeg ik in de supermarkt. “Hij stond bij de snoepjes”, zegt de winkelmedewerker, “en ik denk dat hij wat snoepjes heeft gepakt. Wilt u zijn zakken even legen?” Mijn zoon is op dat moment 4 of 5 jaar oud. Mijn eerste reactie op de situatie is verbazing en twijfel.  Maar dan zeg ik: “Ik denk niet dat dat nodig is. Mijn zoon heeft vast niets gepakt. Maar als het u gerust stelt….”. Ik voel ondertussen in zijn jaszak. Er zit niets in behalve zijn treintje.
We lopen de supermarkt uit zonder boodschappen. Waarvoor heb ik dat eigenlijk allemaal nodig? Eenmaal buiten vraagt mijn zoon met een wit koppie en een trillend lipje: “Mama, hoe wist je dat ik dat niet had gedaan?”
“We doen al zolang samen boodschappen en jij weet heel goed wat wel en niet mag. Je legt nog liever alle spullen van de winkel netjes recht, dan dat je ze meeneemt. Ik had er alle vertrouwen in dat je dat zeker niet had gedaan. Ik hou zoveel van je en ik ken je en daarom weet ik dat je zulke dingen nooit zo doen!”

1 Korintiërs 13:4

De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.