Een muur betekent verlies

Deze week sprak ik met een jongen van 13 die met zijn familie uit Syrië gevlucht was en sinds 2015 in België woont. In perfect Nederlands vertelde hij enthousiast welke YouTubers hij volgt en wat het verschil is tussen de Nederlandse en de Vlaamse hiphop-scene. Geleidelijk kwam ons gesprek op zijn ervaringen met integratie: zijn vriendengroep bestond met name uit jongens die ook een migratieachtergrond hadden. Dat praatte een stuk makkelijker en de aansluiting ging een stuk vlotter. Hij bleef optimistisch, maar hij snapte het gewoon niet: als hij vriendelijk gedag zei tegen ouderen in de tuin van het rusthuis, waarom zeiden ze dan nooit wat terug? Waarom werd hij op straat vaak met zo veel argwaan bekeken?

Ik vertelde hem dat ik het ook niet snap. Waarom blijven huidskleur en afkomst toch als zo’n onoverkomelijke barrière instaan tussen mensen onderling? Waarom kan onze gedeelde humaniteit niet de basis vormen voor ons samenleven?

Scheidsmuren

Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten af naar een preek van een paar weken eerder over één van mijn lievelingsteksten uit het Nieuwe Testament:

“Want hij is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.” (Efeziërs 2:14)

Twee werelden zijn één gemaakt. In de tekst wordt hier de wereld van de Joden en niet-Joden bedoeld. De definitieve scheidsmuur is weggebroken door de dood en opstanding van Christus. Christus is het nieuwe principe dat de wereld bij elkaar houdt en verzoent. In een filmpje kon je zien hoe hedendaagse scheidsmuren eruit zien:

Deze kunstenaar laat op inventieve wijze zien wat we verliezen als we muren bouwen. Kinderen krijgen niet meer de kans elkaar te zien, vriendjes te maken en met elkaar te spelen. Deze kunstenaar heeft er wat op gevonden: een wip dwars door de muur heen waardoor de kinderen tóch met elkaar kunnen spelen. Maar het blijft schrijnen, want ze zien elkaar niet. Een muur betekent altijd verlies, hoe creatief we er ook mee omgaan.

Giftig racisme

Dwars daar doorheen blijft het utopische woord van Christus altijd klinken: “de muur van vijandschap is afgebroken”. Want het is waar: door Christus vormt je land van herkomst, huidskleur, seksuele geaardheid of sociale klasse geen barrière meer. Daarom willen we dit ook uitleven en waar laten worden in ons eigen leven. Het is dan ook de uitdaging om in onze eigen omgeving onze ogen niet te sluiten voor dat alledaagse racisme dat zo giftig onze samenleving binnen gekropen is.

Om de link te leggen tussen de Bijbel en de leefwereld van alledag is een dubbel proces van luisteren nodig: luisteren naar de Bijbel en luisteren naar de context. Luisteren naar de context leert me dat processen van sociale uitsluiting onmiskenbaar aanwezig zijn. In ons land, in onze woonplaats, ook in mijn leven. Luisteren naar de Bijbel leert me dat we een alternatief hebben én een opdracht: leven vanuit de werkelijkheid dat Christus door zijn dood en opstanding de muren heeft neergehaald. De muur tussen God en mensen en de muren tussen mensen onderling.

Tekst: Eleonara Hof, bron: NBG

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.